شاعر حرف!

خبر به بي نهايت رسيد ...

neyestaan7 — Mon, 10 Aug 2009 16:33:18 GMT

سلام به همه دوستانی که در این سال های مجازی نویسی ام همراه من هستند و صمیمانه با راهنمائی هایشان کمکم می کنند. از همه بودن هایتان متشکرم.

بالاخره سفر یک ساله کتابم تمام شد و

مجموعه شعر « هنوز باران در اشک هایم می افتد» به چاپ رسید.

از همه دوستانی که در این مسیر بی دریغ کمکم کردند، سپاسگزارم .

ناگفته نماند که انتشاراتی تعداد محدودی کتاب، در اختیارم قرار داده است بنابراین

دوستانی که مایل به تهیه کتاب هستند به شماره تماس 09368221446

آدرس پستی خود را به همراه نام کتاب و تعداد مورد نظر پیامک نمایند،

تا جهت ارسال اقدامات لازم انجام شود.

اما شعر:

اين خبر که دست چندم نمي خواهد

دوباره عرب با بيابان هايش پيمان بست
و سرفه هاي تهران كجاي اين قرار دارد.....؟ پرسه نزن!
برادرم دست به دعا، شايد قند خونش شيرين تر حل شد
غصه نخور!
به موهايم قسم، تقلبي به زن رسيدم

اين رنگ ها از كجاي سرنوشت من روشن نشد؟
مرا به بند نكش لطفا! با همين اوضاع هم صورتم سرخ تر است.
باران، پياده به آخر این قصه برس!
هنوز مانده تا وصل شدنم ، دستم روي كاغذ ... چرك ِ ظرف هايم شكستني ست.
(دستكش ها هیچ صداقتی ندارند ... کیف های پول هم !)
كفني بهتر از لباس عروس سراغ داری؟! ــ تا حجله يك قدم، به دوزخ هزار تا !
انگشت هایم ته حلقت مانده ، با گاز خودم را دار مي زنم تكراري!
مي گويم چشم بسته بدو! انگار معتاد شدي... به ترك عادت ؟!
حالا دیگر خيابان هاي سياسي هم از فلوكستين هاي من جا باز مي كند
(نگران نباشيد! فكرهاي من روي زيادي دارند )
استاد! حكم تنفيذ من به دست شما!- من که هنوز عاشقم
زور نمي زنم، تسليم شدن كار بزرگترهاست... خودت را نكش!
باور كنيد من مسلمانم ... دروغ که قسم نمی خواهد!
خبر به بي نهايت رسيد ...

من تمام شدم وقتي كه ديدم شعرهايم مو سفيدم كردند.

**************

کلیک کنید لطفا :

فراخوان کنگره تخصصی ادبیات معاصر - شالی

اين تسبيح خيال ايستادن ندارد

neyestaan7 — Thu, 28 May 2009 18:26:18 GMT

هنوز چشمم روي دل خشك شده
و در دورترين سايه ها پايم نزديك عصا مي دود
انگار همين ديروز بود پير شدم... نه؟
نمي دانم عاشق باشم، شاعرم يا شاعر باشم، تنها؟!
با همين گور تن به تن مي خوابم... عقدنامه هنوز پابرجاست!
گوش كن پدر ! مادر دل به خاطره هايش داد که پير شد
تو به كدام آب دل بستي؟- اين دريا حرفي براي غرق شدن ندارد
باران بزن! اين شعر پر از خشكي ست
لال شدم از بس واژه ها حرف مي زنند
اين تسبيح خيال ايستادن ندارد، ذكر بچرخان!
من که ثانیه هایم را پای خدا نشسته ام ، باور كن گير ندادم.
اين سطر هم تو را نمي آورم تا پايان ِ این نامه برسد.
چشمت را ببند! كور شدم، مي بيني؟
براي زليخا شدن راهم به خاكي می زند ، چقدر مي دوي؟
نمي دانم چقدر با این تـِز و بوي ادكلنت بزرگ مي شوم؟
اعتراف می کنم:

بيدار مي مانم، بيدار مي مانم، بيدار، بيدا، بي...

گذری بر ارتعاش

neyestaan7 — Thu, 05 Feb 2009 13:20:18 GMT

« احسان مهدیان »

ردشدم؟

ازكفش هايي كه هر مقصدي را به پايم ترجيح داد

سوال بي ربطي نبود از بودنم كنا ر!

يك شب كه در برهنه گيج مي زدم چه ساعتي درخواب كار مي كند؟

چند انگشت به ازدحام كردم كه حلقه ها ببندم بندم !

چند ماه از پنجره رد مي شدند در پشت راه

گريه هاي تو در اين ناوداني به قصد دريا بار مي زد نمي زد ؟

چرا هر شب مي شود در استخدام خواب در نيايد ، نمي آيم

اتاق تا دلش خواست چرخيد و چرخ تا حرصش بماند مانده

حساب از سرم گذشته تا يك قدم عقب تر پشت من نبود

ضرب كه مي كنم از كله ام سيگار فـوران مي زد

استكانِ آخر از چه تختي تا دهان خالي ام دره كرد

تـُف تا دم دماي صبح از اينكه پرتاب شود ماسيده ام به سايه ات

تا راهي براي ديدنت نه !

الكل براي مرده ماندن است

چشم ها را نبايد شُست سهراب!

تا بچه اي كه روي اين شكم باد كرده رد شود

يا پدرت دراين لحظه كات ! (صحنه برگشت / رستم بميرد )

ديگراستخوان هايم ازصليب گذشتند چه برگردم چه برگردم

ديگرمجال چه وقتِ سرمي تراشد نيست

توبا جنين ، از طفل اين خانه درالكل قورت مي رفت

با مرگ مهربان هستند وقتي بميرم

دنيا هنوز براي بي تو نبودن نيستم !

تِرنزن به حال زنده ام دوباره درمرگ مي شود نشست ؟

آ وووووووووووووووووو خانه به حال هرچه نيست تا مي كند !

«فاضل شيرزادفر»

(1)

نگفتم عاشقت شدم !

با همه ي چيزهايي که ديده اي

در بي کسي هايي که گفتي

در بي قراري هايي که نيامدي

پرده هايي که مي خواهد از نمايش بردارم

بازيگر اصلي تو هستي ؟

...
نقشي که نداري در انگشتم ريخته

روي سنگيني اسمي که حک کرده ام

بلند شو !

نمايش تمام شد عزيزم

دنبال نقش ديگري برايم باش!

(2)

مهم نيست

در شناسنامه ام کوپن چند نفر نشسته باشد

کافيست دل داده باشي به اسمي که در

برگه هاي نامه ام نوشته

من خواب ديدم که چشمهايت چپ شده

و در همسايگي ام در خوابي رفته اي

هيچ سگي پارس نمي کند

سلماني براي ريش گردنم را مي زند

و ريش براي مرد بودنم بلند شد

چار زانو مرا صدا کن

صدايي که شب از گلو بيرون نمي دهد

فردا پيري بهار را در باد داده ام

« باران سپید»

پیاده ، رو به خانه ای که عمودیم بخواهد یا افقی
دیگر بندی هیچ شرطی نمی شوم، می فهمی؟
رهایم کنی هم بند از بندم بسته!
سیاه یا سفید اين دفتر از جايِ خالي ات سر درمی آورد
تب لای کلماتم، داغ داغم روی پیشانی!
حالا ديگر نانت را بچسبان!
به نرخ روز هم گرانم .......می فروشی؟

بازار خودفروشي از آن سويِ سويِ سويِ ...
ليلا ، آخرين فرستاده اي نبود كه از سويِ سويِ سويِ ...
اين روزها خورشيد هم از سويِ سويِ سويِ ...

چرا يقه ام را گرفته اي مرد ! اين راه ازكجا سرم را درآورده
نسخه آخرت هم بپيچد لای لباسی که ندوخته تا ابد می آید.
اين ساعت که صد ضربه می رود از سينه دربزند
با زمانه است كه غریبگی ام گرفته يا اينكه شب ها درازتر شدند
کورمالِ آخرین نفس ، بخار چشم هايم را دست به عصا
توی هیچ تصویری تکرار نمي شوي ـــ باور کن!
شطی که رنج انگشت هایم را مچ می گیرد
کوتاه ترين پنجره اي كه به انگشتم سوار است
روی هیچ طالعی كه رنگی نبود ــ سواره برو!
ازخط پيشاني ام چارنعل مي تواني بگذري
حتي اگر همه ي سیاه ها سپید بنویسند.
اگر هم بيايد باران را در اين شعر خيس نگه دارد
من ، وسوسه اي عقیم شده است ــ همین!

« راحله حدیدی»

زبانی تا می خورد تا

وو........ وول که درازی اش به تو قد نمی دهد

شکم می کند که می روم از آب می رسم

روی همین که از سکه ها خط می خورد بردی؟

تو بردی !!!

تا سر بقال را تاس بخرم و فال بمالم به این دیوان

شیره ایی ها از پاکتی که روز را روزی به چند؟ چند !

(شانسی-شانسی) ؟

آب از روی کلمه سر رفت نیامدی که سر به سرت بگذارم

کلمه از سر رفت باز هم آسمان به زمین نگاهی ندارد

از چشم های تو که بیرون نرفته ام

چشم های تو در این کاسه جا افتاده جا افتاده

تو در توی سیاه و سفید این تلویزیون مجانی است

در لاکم همین که پشت می کنم آب می کشم به دریا

باران از صفر هم بالاتر می تواند عاشق نباشد

شعری با یک اتوبوس یا پا در رکابی که شاگرد

دراز می کشم با اینکه تنم به روی زمین نیست

زمانی به چین نقطه... به اندازه ای هست که نباشد

فعلن از فعل بگذریم

باران پشت خط است.

«لیلا حکمت نیا »

سر و گوش لیلای نخودی را به آب ندهم ... چه كنم؟
از کودکی مخم مانده که تاب دارد و دلم که تاب نمی آورد.
سرسره ها بی تقصیرترند
کفش هایم به ریگ عادت ندارد ......سنگ نزن !
بچگی ام از دهان همین موریانه بيرون زد تا جائي كه بيرون زد.
سیاه نه ... سپيد ؟ .... نه ... خاكستريم كن!
از تو بر می گردم که گشته باشم ...بچرخ !...
هر دایره ای که زمین نمی شود عزیز خودت بچرخ!
گردنم از اين استخوان گرفته تا مو نمی زند
نمی آید /می آید/ آید ....اصلاً چی عایدت می شود ؟ها ؟
درجدال جدول خیابان پای قلم شده ام حل شدنی است
بزرگ شدم که بدم بيايد از همـ/سایه ها
جانماز از همین آب بزند بیرون
کفر نگويم کفاره مي دهم ـــــــ به جهنم!
آتش آتش به جانم که خر/ منم !
می ترسم !
از اين همه گرمائي كه عاشقم شده بماند!
( هنوز قافی مشترک در من در تو به غلط کردن می افتد )
گره گره نگاهم به چشم هایت کور شده
هر چه قدم بلند تر دلم تنگ تر مي زند
روده ها محض پیچاندنت راست نمی روند ....بیشتر بمان!
به گردی همین کره ، توان ماندنم نیست .... مي فهمي؟
باید گرگ نشده این روزها ... توبه !
من سال هاست انگشت اجازه ام بالای دست زیاد می رود .
دلت را گرفتم که دل گرفته باشم ــ باشد ؟!

neyestaan7 — Wed, 31 Dec 2008 21:44:25 GMT

سلام به همه دوستانی که نبودن هام رو با مهربونی هاشون ندیده گرفتن

اومدم تا علاوه بر تشکر از همه لطف های شما اعلام کنم که تا آخرای بهمن نیستم !

نه... با دنیای مجازی قهر نکردم

فقط این روزهای آخر مونده تا امتحان فوقم تصمیم دارم فقط رو درسام متمرکز بشم

تا شاید چشم شیطون کور و گوشش کر یه معجزه ای رخ بده و من ...

پیش بینی خوب نیست ... تا ببینیم خدا چی می خواد ... برام دعا کنید.

به امید دیدار ...

تیرباران آخرین بازی تو نیست ...

neyestaan7 — Mon, 17 Nov 2008 07:55:18 GMT

زمین به اندازه ای که می چرخد سر سازگاری ندارد
و چرخ فلک تا کودکی که زمین بخورد تاب نداشت
تا همین رو سفیدی ابر از بهای زیادیِ مردن که خدا می ماند
( من موندم ...! )
فقط این بار زبان به گندگی دهانم گیر داد- بگیر!
منتظر چه هستی امشب ؟ این بن بست که آخر ندارد – نبخش!
گوش کن!
با یک دست هم صورتت سرخ می شود
با این رنگ هم روی هر فرش می شود خوابید
این را به پای چیزی بگذار – من اسمش را می گذارم ترنج
راحله ! دوباره تهمت به کوچ ات زده اند؟
مگر پاییز روز چندم نباریدنت بود دختر؟
وقتی چتر از روی سر ِ پسری که آکواریم تنها ملاقاتی اش بود کشیدی.
اقیانوس می تواند عابر این کوچه باشد ... شهید کلهر- پلاک 7
نواب به گرد قدم هایت هم نمی رسد
که تیرباران آخرین بازی تو نیست ... جوخه! ... آتش!
این کابل یک سرش به افغانستان ، یک سرش به شماره من رسید
( قول نمی دهم اما این بار ملا محمد خان در دسترس بلقیس شاید )
برای عاشقی این علف شیرین که نیست ، چریدن ندارد ... زیادی ندو!
المپیک درست از اینجا شروع شد که حال دویدن ندارم
تا پرچم دست باران است شعرهایم منتظر بهار نیست
بیا این پرچم! دویدن ِ من از تو ، مشعل ِ تو از من!
( این شعر به شدت مردانه شد)
می خواهم به مردی که هنوز نمی شناسم تقدیمش کنم
شما فکر می کنید خوابم یا بیدار؟

***

خوشحالم که اوضاع فاضل عزیز هم رو به بهبود است. برای همه بیماران از خداوند متعال سلامتی آرزومندم. ( http://erteash80.blogfa.com )

مردن کار بزرگترهاست...

neyestaan7 — Tue, 07 Oct 2008 11:25:25 GMT

آویزان به بند پیرهنت، دندان گرد ــ بهشت که جای شما هم لای در گیر است
طواف از کدام خانه می کنی ابراهیم؟ من که تیغ زیر گلو دارم.
چاقویت را تیز نکن! ول کن!
خجالت می کشم از فاصله ی پلاک خانه تا دستی کوتاه بر اسم کوچه
(اینجا جای آتیش پاره گی نیست!) - آتیش نریز!
توی این لکنت هم خودکارم پس می دهد
(هر جایی جنس فروخته شده برو!)
نمی دانم از چه سالی خط قرمز، عقب تر از دستم جریمه شد ؟
شاید وصیت به بنز الگانس رسید- مردن کار بزرگترهاست
من از دنیا آن ورتر به قابله پا میزنم- پشتی نمانده!
از بریدگی این زبان تا آن سوی این مرز هم سکه ها برای خودشان قیمتی دارند
فاصله ایمان تا بابا ــ آب . . . توبه بریز!
خشکی این اشک توی چشمم ترک برداشت

بوی سطر بعدی یقه ام کرده.... بگذار گند کار بالا بیاید
بگو حرف هایم لای کدام کتابت نگفته گرد و خاکی شد؟

روی زخمی که چرک تازه دارد از چادر گرفتن بیم ندارم
پشت میله ها زیر و رو می شوی – کلافه نشو!

زندان یعنی همین که زبانت بگیرد

اینکه دست بیاندازی توی حلق خودکارت ، هی اوغ بزنی
این شاعر حرفی ندارد برای سکوت
کنج این عقربه کز نکن زمان برای گوشه نشینی این خانه گیج می خورد!

ببخشید من سرم توی لاک تو نیست . . . . . با شما هستم

شما که تازه به اینجا رسیده ای

دستم را بگیر و بکش بالا حالم دارد از این همه ...

وای همه اینجان !!!

خلیج

neyestaan7 — Mon, 04 Aug 2008 22:33:18 GMT

نمي دانم چطور از مهرباني دوستاني كه در اين تاخيرها همراهم بوده اند تشكر كنم . نمي خواهم با آوردن دلايلي از روزمرگي ها كه دامان همه را گرفته خودم را تبرئه كنم. پس چاره اي جز پوزش نمي ماند.

به هر حال با همه فراز و فرودها قرارداد كتابم " باران هنوز در اشك من مي افتد " را بستم و حالا بايد منتظر باشم و ببينم كه " اين غوره كي مويز مي شود" !! گرچه دوستان خبر از صبري جزيل مي دهند.

مجله ادبي شمال ايران (هجوم )

WWW.HOJUM.COM

با اولين پيش شماره به روز شد.

جديدترين شعرم را هم مي توانيد در لينك زير بخوانيد:

پشت سرم بريز خليج!

راحله حدیدی درپاسخ به هستش در نیستش

neyestaan7 — Fri, 13 Jun 2008 22:26:18 GMT

"هر نقطه در جلوی هر موج انفجاری ، منشا ظهور امواج

انفجاری دیگری می گردد."

حلقه ارتعاش

کلیک کنید

من باران سپيد ... شما؟

هميشه به قطار در حال حركت سنگ مي زنند به ايستگاه كسي سنگ نمي زند !

مطالب هستش در نيستش را خواندم. گمان مي برم كساني كه اين مطالب را خوانده اند خوب متوجه شده اند كه باران سپيد در هيچ كجاي اين نوشته ( چه در وبلاگ سورنا و چه هر جاي ديگر) مدعي چيزي نبوده است. باز فكر مي كنم تنها به مولفه هائي اشاره كرده است كه از ظرفيت هاي چنين اشعاري بوده و هست.

حتي ادعاي هستش در نيستش هم اگر داعيه مالكانه باشد بسيار كوته فكرانه است. در هر حال كمترين گواه اشعار همه ماست كه مي تواند نشانگر تفاوت نقطه نظراتمان باشد، كافي ست مقايسه كنيد.

ادبيات امروز محلي ست براي پيشنهادات و ارائه نظريات تازه . پس هر كسي مي تواند در حد بضاعت خود در اين عرصه ارائه نظر كند. به زير سوال بردن ، توهين و تخريب شخصيت هاي وافعي يا حتي مجازي جايگاه كسي را تا به امروز اثبات نكرده است. اينجا محل تبادل دانش و مناظره علمي ست. انگ زدن و متهم كردن ديگران نشانگر شخصيت افرادي ست كه دستشان از بحث اصولي كوتاه است.

شاعران گرامي، بزرگان ادبيات، منتقدين محترم،

اين رويه بسيار خطرناكي ست كه هر گاه صدائي بلند مي شود عده اي فرصت طلب آن را با عناوين مختلف سركوب كنند. با اين شيوه ها هر چه به ادبيات ما و ما بگذرد حق است.

آيا فكر نمي كنيد اين سيستم هاي مخرب در آينده چون ويروسي در ادبيات ما و حتي در درون محافل ادبي مان باعث از هم پاشي و ممانعت از پيشرفت شوند؟

در طول سال هائي كه با دوستان خود در حلقه ارتعاش ارتباط دارم حتي يك بار در نفي ايده اي و يا تخريب شخصيتي سخن نگفته اند ، تنها و تنها ادبيات بود و بس. و امروز بيش از هميشه به راهي كه انتخاب كرده ام ايمان دارم.

به مدعيان توصيه مي كنم از راه تخريب شخصيت برگشته و نگاه خود را تنها به ادبيات معطوف دارند. فكر مي كنم من ، باران سپيد و ديگر دوستان اگر تا به امروز ساكت بوده ايم نمي خواستيم در مقابل برخوردهاي بي مايه اي جوابگو باشيم كه در عرصه ادبيات بي معناست. اما حالا كه كار به اينجا كشيد فكر مي كنم بزرگواراني كه تا به امروز حرمت نگه داشته اند بايد حرف هايشان را بزنند. ما منتظريم.

"با خوانشی بر شعر باران سپید

توسط احسان مهدیان"

در وبلاگ احسان خلیلی

کلیک کنید

باران هنوز در اشک هایم می افتد

neyestaan7 — Thu, 03 Apr 2008 10:04:18 GMT

از خود بیخودی ، بیخودی زن!
دود از سر تهران به سرم زد
(سَر نخور سَر خورده!)
این پتو ساعت هاي آخرش خوابیده می چرخد
چقدر نگاه به قرص بیندازم عاشق شوی؟
كه ماه در سایه اتاقم پنجره جا دهد.
نه جانم، زبان سرخ به سبزی هیچ جنگلی پیوند نمی خورد- سرم را به باد نده!
سه ماه بعد از این هم چشمي به دنیا کور نمي شود
شاعرانگیم در دوستت دارم های یکطرفه جریمه شد تا ورود ممنوعي ديگر.
(این خانه سه فاز ِ منفی ِ آسمان را هوایی کرده)
ساده نباش!
در انتهایی ترین خط، چشم ِِ باران هنوز در اشک هایم می افتد
این پاشنه دری برای عاشق شدن جا نمی گذارد- پایم پیشکش خودم.
این که داری به حافظه ي حافظ هم می خندی
فال تو از همين خنده ها مي زند بيرون
من از گریه ي تو دیدنی تر.... قدم بر نمی دارم راحله!
تا رفتن برگشتی نمانده
كه من از قسمت به منها می رسم
حالا با نوار قلبم برقصید : ( ____________________ )

سایت مجله ادبی

شمال ایران

کلیک کنید

شعر خوانی رضا چایچی در شب رنگ واژه

کلیک کنید

در ادامه سلسله جلسات شعر" رنگ واژه " ، دوشنبه 6/3/87 ساعت30/5 عصر در

شانزدهمین نشست، رضا چایچی به شعرخوانی می پردازد و درادامه

سایر شاعران حاضر درجلسه، شعر می خوانند.

لازم به ذکر است تا کنون جلال سرفراز، علی باباچاهی، حافظ موسوی، مسعود احمدی،

دکتر جواد مجابی، محمد حقوقی، سیمین بهبهانی، محمد علی سپانلو، علیشاه مولوی،

ایرج ضیایی، مفتون امینی ، عنایت سمیعی ، محمود معتقدی و محمد علی بهمنی

میهمان شب های رنگ واژه بوده اند.

این جلسات به همت علیرضا مجابی (م.آذرفر) شاعر و نقاش معاصر، اولین دوشنبه هر ماه به آدرس: ضلع جنوب غربی فلکه دوم صادقیه، ابتدای آیت ا... کاشانی،برج طلا، طبقه هفتم واحد دو، کانون فرهنگی هنری م.آذرفر برگزار میشود.

و ورود برای عموم آزاد است.

تلفن تماس: 09123776096 – 44064476

neyestaan7 — Mon, 17 Mar 2008 22:08:18 GMT

سلام بر همه دوستان

می خواستم در مورد عید نوروز و رسوماتی که در این عید هست بیشتر بدونم بخاطر همین رفتم سایت گوگل و این متن رو پیدا کردم گفتم بد نیست برای شما هم بذارم

خیلی از دوستان انتظار داشتند که من آخرین شعر سال ۸۶ رو بزنم ولی دلم می خواد اولین شعر ۸۷ رو بذارم پس یه کم صبر کنید تا ۸۷ بیاد.

سال ۸۶ برام پر از جریانات تلخ و شیرین و پر از خنده و گریه بود. ولی با تمام اینها گذشت. و خوشحالم از اینکه در پس از دست دادن هام بهترین بدست آوردنی ها رو بدست آوردم و پروردگار رو برای همه از دست دادنی هام و بدست آوردنی هام شاکرم.شُکر شُکر شُکر

و حالا بخوانیم

تاریخچه عید نوروز :

نوروز، از جشن‌هاي باستاني ايرانيان است که امروزه در محدوده جغرافيايي ايران زمين يعني در در زمانهاي کهن، جشن نوروز در نخستين روز فروردين (معمولاً مطابق با ?? مارس) آغاز مي‏شد، ولي مشخص نيست که چند روز طول مي‏کشيده‏است. در بعضي از دربارهاي سلطنتي جشن‏ها يک ماه ادامه داشته است. مطابق برخي از اسناد، جشن عمومي نوروز تا پنجمين روز فروردين برپا مي‏شد، و جشن خاص نوروز تا آخر ماه ادامه داشت. شايد بتوان گفت، در طي پنج روز اول فروردين جشن نوروز جنبه ملي و عمومي بود.
جشن نوروز از آيين‌هاي باستاني و ملي ايرانيان مي‌‌باشد. جزئيات چگونگي اين جشن تا پيش از دوره هخامنشيان بر ما پوشيده است. در اوستا نيز هيچ اشاره‌اي به اين جشن نشده است. همچنين از ديد مذهب و باورهاي ديني ايرانيان باستان در ارتباط با اين جشن اطلاعاتي در دست نيست. اگرچه مطالبي کلي در تعداد اندکي از کتابهاي نوشته شده در روزگار ساسانيان درباره جشن نوروز وجود دارد.
با استناد بر نوشته‌هاي بابليها، شاهان هخامنشي در طول جشن نوروز در ايوان کاخ خود نشسته و نمايندگاني را از استان‌هاي گوناکون که پيشکش‌هايي نفيس همراه خود براي شاهان آورده بودند مي‌‌پذيرفتند. گفته شده که داريوش کبير، يکي از شاهان هخامنشي (??? - ???)، در آغاز هر سال از پرستشگاه بأل مردوک، که از خدايان بزرگ بابليان بود ديدن مي‌‌کرد.
همچنين پارتيان و ساسانيان همه ساله نوروز را را با برپايي مراسم و تشريفات خاصي جشن مي‌‌گرفتند. صبح نوروز شاه جامه ويژه خود را پوشيده و به تنهايي وارد کاخ مي‌‌شد. سپس کسي که به خوش قدمي شناخته شده بود وارد مي‌‌شد. و سپس والامقام‌ترين موبد در حالي که همراه خود فنجان، حلقه و سکه‌هايي همه از جنس زر، شمشير، تير و کمان، قلم، مرکب و گل داشت در حين زمزمه دعا وارد کاخ مي‌‌شد. پس از موبد بزرگ ماموران حکومت در صفي منظم وارد کاخ شده و هداياي خود را تقديم شاه مي‌‌کردند. شاه پيشکش‌هاي نفيس را به خزانه فرستاده و باقي هدايا را ميان حاضران پخش مي‌‌کرد. ?? روز مانده به نوروز، دوازده ستون با آجرهاي گلي در محوطه کاخ برپا شده، و دوازده نوع دانه گياه مختلف بر بالاي هريک از آنها کاشته مي‌‌شد. در روز ششم نوروز، گياهان تازه روييده شده بر بالاي ستونها را برداشته و آنها را کف کاخ مي‌‌پاشيدند و تا روز ?? فروردين که به آن روز مهر مي‌‌گفتند، آنها را برنمي داشتند.

نوروز در آيات و روايات:
در كتاب شريف بحارالانوار مرحوم مجلسي رحمه‌الله درباره عيدنوروز روايات متعددي وجود دارد، در جلد ? ???بيش از ? ???صفحه به نقل از امام صادق (ع) نقل شده است كه به معلي بن خنيس فرمودند:اي معلي! همانا نوروز روزي است كه پروردگار جهان از بندگانش پيمان گرفت كه او را پرستش كنند، به او شرك نورزند و به پيامبران و امامان (ع) ايمان بياورند، نوروز اولين روزي است كه خورشيد در آن طلوع كرد و بادهاي ناگهاني وزيدن گرفت و ستاره زمين در چنين روزي ايجاد شد، روزي است كه علي (ع) در نهروان پيروز شد و گلهاي زمين در آن روز خلق شد، در چنين روزي كشتي حضرت نوح (ع) بر كوه جودي نشست، همان روزي كه جبرئيل بر پيامبر(ص) نازل شد، همان روزي كه ابراهيم (ع) بتها را شكست، روزي كه پيامبر (ص) علي (ع) را بر دوش خود حمل كرد تا بتهاي قريش را سرنگون كند و در چنين روزي است كه حضرت مهدي (عج ) ظهور خواهد كرد

آيين‌هاي نوروزي:
(ويرايش( خانه‌تکاني
خانه‌تکاني از ديگر آئين‌هاي نوروز است.ده پانزده روز مانده به نوروز (سال نو)خانه تکاني شروع مي‌شود. در اين آئين، همه وسايل خانه گردگيري و شستشو مي‌شود و پاک و پاکيزه مي‌گردد.
چنان زواياي خانه را مي‌‌روبند که اگر تا يک سال ديگر هم آن زوايا از چشم خانم خانه پنهان بماند يا فرصت پاکيزه سازي آنها به دست نيايد، قابل تحمل باشد.
وسواس براي اين پاکيزه سازي تا به حدي است که در و ديوار خانه اگر نه هر سال، هر چند سال يکبار نقاشي مي‌شود.
پس از خانه تکاني، نوبت سبزه کاشتن مي‌شود. مادران حدود يک هفته مانده به نوروز، مقداري گندم و عدس و ماش و شاهي در ظرف‌هايي زيبا مي‌‌ريزند و خيس مي‌دهند تا آهسته آهسته برويد و براي سفره نوروزي آماده گردد.

(ويرايش) کارت شادباش
کاري که پس از شکل گيري روش‌هاي جديد ارتباطي مانند نامه‌نگاري، يا شکل جديدتر آن نامه‌هاي الکترونيکي رواج يافته، ارسال کارت شادباش است؛ يک هفته پيش از آغاز سال نو، زمان ارسال کارت‌هاي شادباش فرا مي‌رسد، فرستادن کارت شادباش براي همه دوستان و آشنايان، و اقوامي که در ديگر کشورها يا شهرها زندگي مي‌کنند، البته کاري پسنديده است، امروزه و بعد از رواج تلفن بيشتر به يک تلفن براي گفتن تبريک سال نو پس از تحويل سال بسنده مي‌کنند.

(ويرايش) ديد و بازديد
ديد و بازديد رفتن تا پايان روز ?? فروردين ادامه دارد. اما معمولاً در همان صبح نوروز به ديدن اقوام نزديک، مانند پدر و مادر، پدر بزرگ و مادر بزرگ، پدر و مادر زن يا شوهر، عمه، عمو، خاله، دائي و... مي‌‌روند.
روزهاي بعد نوبت اقوام دورتر فرا مي‌‌رسد و سر فرصت به ديگر اقوام و دوستان سر مي‌‌زنند و ديدارها تازه مي‌کنند. حتي اگر کساني در طول سال به علت کدورت‌هايي که پيش آمده از احوال پرسي يکديگر سر باز زده باشند، اين روزها را فرصت مغتنمي براي رفع کدورت مي‌‌شمارند و راه آشتي و دوستي در پيش مي‌‌گيرند.

(ويرايش) مسافرت نوروزي
از آنجا که مدارس در ايام نوروز تا ?? فروردين تعطيل است، فرصت خوبي براي سفر کردن به دست مي‌آيد. پس گروه کثيري از مردم به شهرهاي ديگر و نقاط خوش آب و هوا ي کشور که در ايام نوروز از آب و هواي معتدل برخوردار است، سفر مي‌کنند. اما اين سفرها نيز خالي از ديد و بازديد نيست. مردم به ديدار يکديگر مي‌‌روند و ديگران را به شام و ناهار دعوت مي‌کنند. سفرهاي زيارتي نيز که از ديرباز مرسوم بوده، همچنان رونق دارد. به اين معني که عده زيادي شب عيد به قم يا مشهد مي‌‌روند و پس از يکي دو روز به خانه و کاشانه خود باز مي‌‌گردند.

ديگر آيين ها:
آداب و سنن مربوط به نوروز در گذشته بيش از امروز بوده است.
تا چند دهه پيش در برخي نواحي ايران، نوروزي خواني مرسوم بوده است. در گيلان و مازندران و آذربايجان، از حدود يک ماه پيش از فرارسيدن نوروز، کساني در روستاها راه مي‌افتادند و اشعاري در باره نوروز مي‌خواندند. اشعاري که بنا بر تعلقات مذهبي شيعيان با مضامين مذهبي آميخته بود و ترجيع بند آن چنين بود:
باد بهاران آمده، گل در گلستان آمده / مژده دهيد بر دوستان، ...
اين پيک‌هاي نوروزي در مقابل نوروزي خواني از مردم پول يا کالا مي‌‌گرفتند و سورسات نوروزي خود را جور مي‌‌کردند.
تا چهل پنجاه سال پيش به راه انداختن «مير نوروزي» نيز يکي از آئين‌هاي رايج بوده است. داستان مير نوروزي اين است که در پنج روز آخر سال اداره و فرمانروايي شهر را به فردي از پائين‌ترين قشرهاي اجتماعي مي‌سپردند و او نيز چند تن از مردم عوام را به عنوان خدم و حشم و عامل خود انتخاب مي‌‌کرد و فرمان‌هاي شداد و غلاظ عليه ثروتمندان و قدرتمندان مي‌داد.
آنها نيز در اين پنج روز حکم او را کم و بيش مطاع مي‌‌دانستند و تنها در موارد پولي به چانه زدن مي‌‌پرداختند. پس از آن پنج روز نيز مير نوروزي مطابق سنت از مجازات معاف بود و هيچ کس از او بازخواست نمي‌کرد که چرا در آن مدت پنج روز چنين و چنان کرده است.
حافظ در اين بيت به عمر کوتاه آدمي، عمر کوتاه گل و عمر کوتاه سلطنت مير نوروزي اشاره دارد:
سخن در پرده مي‌‌گويم چو گل از غنچه بيرون آي که بيش از پنج روزي نيست حکم مير نوروزي

-سفره هفت سين:
-سين‌هاي باستاني:
(متداولتر) سبزه - نماد نوزايي (تولد دوباره)
سيب - نماد زيبايي و تندرستي
سمنو - نماد فراواني(برکت)
سير - نماد پزشکي(درمان يا طب)
سنجد - نماد عشق
سکه - نماد دارايي
سرکه- نماد شکيبايي و عمر
سماغ - نماد(رنگِ) طلوع خورشيد
سنبل

ديگر سين‌ها:
سوسن • سبزي • سنگک • سپند • سياهدانه • سيزي • ساعت
ديگر اقلام کتاب آسماني (قرآن،...)
آيينه
ماهي قرمز
يک جفت نوروزي (شمعدان اصيل ايراني)
تخم مرغ رنگي
کاسه‌اي از آب که پرتقالي در آن غوطه‌ور است (به نشانه? زمين در فضا)
يک شيريني ايراني (مانند باقلوا، شيريني آردنخودچي، ...)

همچنين:
گلاب • آجيل • شکلات • گل نرگس • ديوان حاقظ يا شاهنامه • ...

سال نو مبارک